Dziś wielka dyskusja w „Gazecie” p.t.: czy Polacy są tolerancyjni. Założę się, że każdy, no prawie każdy, zapytany o to rodak powie, że oczywiście tak. Ale jak pokazały badania, okazuje się, że gdy chodzi o konkretne sytuacje, nie zawsze jesteśmy na tyle otwarci, aby zaakceptować inność. Pierwszy wieczór w Northampton spędziłam w ratuszu. Władze miasta i policja zorganizowały spotkanie dla Polaków, bo jak mi wyjaśniał zastępca komendanta policji, superintendent George Shipman, Polacy w Northampton mieszkają i ciężko pracują, stali się częścią lokalnej społeczności, więc, żeby czuli się w niej dobrze, trzeba ich wesprzeć, podpowiedzieć, gdzie mogą szukać pomocy w życiowych sprawach. Policja już zatrudniła tłumaczy, aby ułatwić Polakom kontakt.

Przyznam, byłam pod wrażeniem, gdy pani burmistrz, Lee Mason, mówiła do zgromadzonych w ratuszowej sali narad: „Witamy was, cieszymy się, że jesteście z nami”. Próbowałam sobie wyobrazić analogiczną sytuację w Radomiu: prezydent miasta witający grupę Włochów, albo Bułgarów, którzy przyjechali do Radomia do pracy i policję radomska zatrudniającą tłumacza z bułgarskiego. Mamy wiele przykładów na naszą otwartość: klasy integracyjne w których razem uczą się dzieci polskie i romskie, czy wolontariuszy z Arki, którzy w ośrodku dla uchodźców organizują zajęcia dla dzieci cudzoziemców. Ale też pamiętam dyskusję, która wywiązała się na forum „Gazety” po tym, gdy opublikowaliśmy artykuł na temat pierwszego w Radomiu klubu „guy friendly”. Czy my Radomianie jesteśmy tolerancyjni? Czy stać nas na otwartość wobec innych?