Pamiętam taką scenę: stoję w kolejce do recepcji w centrum obsługi studenta Uniwersytetu w Northampton. Za mną czeka jedna osoba. Nagle z boku staje student i gdy zwalnia się miejsce przy stoliku recepcji próbuje podejść. Chłopak stojący za mną chrząka cichutko i zwraca mu uwagę, że my też czekamy. Student przeprasza i pokornie ustawia się za nami. Wiadomo: w Anglii kolejka rzecz święta - czy to w sklepie do kasy czy do drzwi autobusu. Scena jako żywo stanęła mi przed oczami, gdy czekałam na wejście na pokład samolotu lecącego z Luton do Warszawy. Był przedostatni dzień października, Polacy lecieli do Polski na Wszystkich Świętych i to oni stanowili 90 proc. pasażerów samolotu. Panie z obsługi lotniska podzieliły pasażerów na trzy grupy: w pierwszej kolejności miały wsiadać rodziny z małymi dziećmi, w drugiej pasażerowie, którzy wykupili opcję szybkiego boardowania, w trzeciej pozostali pasażerowie. Gdy tylko drzwi na płytę lotniska zostały otworzone tłum z trzeciej grupy ruszył. W ruch poszły łokcie, niektórzy co sprytniejsi radzili sobie bagażem podręcznym dając innym po nogach. Każdy chciał być pierwszy, zająć „najlepsze” miejsce. Już wiedziałam, że wracam do kraju. Smutna ta obserwacja, ale po prawie dwóch tygodniach spędzonych w Wielkiej Brytanii widzę, jak jeszcze wiele musi się zmienić w naszych głowach, aby Polak za granicą przestał kojarzyć się z cwaniactwem. Abyśmy trzymali psy na smyczy w miejscach publicznych, gdy tak nakazują przepisy, nie palili papierosów tam gdzie nie wolno, bo „przecież i tak nikt nie widzi i komu to zaszkodzi jak zapalę jednego papieroska”. I przestali się przepychać. A co musimy jeszcze zmienić w nas, radomianach? Czy może to, abyśmy nie reagowali zdziwieniem na widok niepełnosprawnego na wózku w sklepie na zakupach, czy nastolatka z zespołem Downa obsługującego kasę w markecie? Jak sądzicie?